ادبیات داستانی بخش مهمی از آثار ادبی را شامل می‌شود. « محبوب‌القلوب » از کتاب‌های ادبیات داستانی و عامیانه عصر صفوی است. میرزابرخوردار فراهی نویسنده و منشی، حکایات و قصص را به سبک آن زمان با عبارات مسجع به رشته تحریر کشیده است. این پژوهش، به ساختار داستانی « رعنا و زیبا » از این کتاب، با توجه به عناصر پیرنگ چون: شروع و زمینه‌چینی، گره‌افکنی و ناپایداری، جدال و کشمکش، بحران، نقطه اوج یا بزنگاه، گره‌گشایی و پایان‌بندی پرداخته است. وجود این عناصر و خرق‌عادت و نثر مصنوع کتاب، جنبه روایی داستان را گاهی با ضرباهنگ کند و گاهی هم با تعلیق‌های جذاب همراه کرده است؛ به نظر می‌رسد، داستان در داستان یا اپیزودیک بودن، داستان را دارای چند راوی کرده و به این روش، هر داستانی در میان داستان اصلی روایت می‌شود. پیرنگ در ادبیات داستانی، ساختمان و اسکلت‌بندی یک داستان است که ناگزیر بر روابط علی و معلولی است که در داستان‌های عامیانه بر اساس خط داستانی منطبق با باور عامه از پی‌هم می‌آیند. نقد عناصر پیرنگ باعث روشن شدن لایه‌های داستانی می‌شود و این امر، اهمیت ویژه‌ای دارد..